کوبا (آمریکا)

پایتخت: هاوانا (لا هابانا)
جمعیت: 11.087.330 نفر (July 2004 est.)
زبان :اسپانیایی
واحد پول : پزو کوبا (Cuban peso)

کشور کوبا در بخش مرکزی قاره آمریکا قرار دارد. این کشور بزرگترین جزیره دریای کارائیب است و در محل تلاقی خلیج مکزیک با دریای کارائیب و اقیانوس اطلس واقع شده است. فاصله این کشور با فلوریدای آمریکا 150 کیلومتر است. کوبا از طریق آب‌های شمالی خود با آمریکا، از شرق با هائیتی، از شمال شرق با باهاماس و جزایر ترکز، از جنوب با جامائیکا و از غرب با مکزیک همسایه است. تنها مرز زمینی این کشور با پایگاه دریائی ایالات متحده آمریکا ‌است که خلیج گوانتانامو نام دارد.

کوبا یکی از متنوع‌ترین فرهنگ‌ها را در منطقه کارائیب دارد. زبان رسمی این کشور اسپانیایی است. بیشتر مردم به زبان انگلیسی نیز تسلط نسبی دارند. 99.8 درصد از جمعیت بالای 15 سال این کشور باسواد هستند.

کوبا از نظر آموزشی و پزشکی از کشورهای پیشرو دنیا است. سطح و نحوه آموزش در مدارس و دانشگاه های این کشور بالاست. کوبا با گذشت بیش از پنجاه سال از عمر انقلاب، سعی می کند با وجود مشقت های بسیار به اصول آن پایبند باشد، به طوری که در شرایط بد اقتصادی و تحریم های همه جانبه، هنوز تحصیل تا بالاترین سطوح و هزینه های بهداشتی و پزشکی رایگان است.

مساحت کوبا 110.860 کیلومتر مربع و جمعیت آن 11.087.330 نفر است. 65درصد جمعیت کوبا از نژاد سفید، 24 درصد دورگه و 10درصد سیاه تشکیل شده است. 85 درصد جمعیت، مسیحی کاتولیک و مابقی پروتستان، یهودی و … می باشند. پایتخت کوبا شهر هاوانا است.

واحد پول کوبا پزو است اما واحد پول دیگری به نام اختصاری CUC نیز وجود دارد که جهت ارائه به گردشگران مورد استفاده قرار می گیرد. به گردشگران توصیه می شود ارزی به جز دلار همراه خود داشته باشند زیرا مالیات زیادی برای تبدیل دلار به CUC در نظر گرفته می شود. هر CUC برابر با 1 دلار و 0.78 یورو است.

موقعیت جغرافیایی، شرایط اقلیمی و جاذبه های طبیعی به عنوان پشتوانه ارزشمند توسعه گردشگری در کوبا عمل می کنند. کوبا به دارا بودن 3735 کیلومتر خطوط ساحلی، ۱۶۰۰ جزیره، دریاچه و خلیج کوچک، صخره های مرجانی زیبا و ۲۸۹ ساحل شناخته شده )پرشمارترین ساحل نسبت به هریک از کشورهای حوزه کارائیب) در سرزمین خود مباهات  می کند.

تولید ناخالص داخلی این کشور 57.49 میلیارد دلار در سال است که 4 درصد آن در بخش کشاورزی، 20.9 درصد آن در بخش صنعت و 74.2 درصد آن در بخش خدمات تولید می‌شود. پنج میلیون و 147 هزار نفر نیروی کار در این کشور کار می‌کنند. نرخ بیکاری در آن 1.6 درصد و نرخ تورم 2.9 درصد است.

محصولات صادراتی این کشور شامل شکر، نیکل، تنباکو، ماهی، محصولات پزشکی، مرکبات و قهوه است که به کشورهای ونزوئلا (10 درصد)، کانادا (23.3 درصد)، چین (25.5 درصد) و اسپانیا (5.6 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل نفت، مواد غذایی، ماشین‌آلات و تجهیزات و مواد شیمیایی است که از کشورهای ونزوئلا (35.2 درصد)، چین (11.7 درصد)، اسپانیا (8.5 درصد)، کانادا (4.2 درصد)، آمریکا (4.1 درصد) و برزیل (4.6 درصد) وارد می‌شود.

ساختار نظام حکومتی کوبا کمونیستی است. “مجلس ملی قدرت خلق کوبا” اعضای 31 نفره شورای حکومتی کوبا را برمی‌گزیند که این شورا نیز به نوبه خود رییس جمهور را انتخاب می‌کند. رییس جمهور نیز برای مدت پنج سال انتخاب می‌شود و در انتخاب مجدد وی هیچ گونه محدودیتی وجود ندارد. “فیدل کاسترو” از زمان تصویب قانون اساسی جدید کوبا در سال 1976 تا 19 فوریه 2008 رییس جمهوری کوبا بوده است. از سال 2008 تا به امروز برادر وی “رائول کاسترو” زمام امور را در دست گرفته است. کوبا در طول حیات پانصد ساله خود به دلیل موقعیت استراتژیک خاص جغرافیایى‌، فراز‌ و ‌نشیب‌هاى زیادى را پشت سر نهاده است.

تاریخچه کوبا
در بیست‌ و ‌هفتم اکتبر سال ۱۴۹۲ “کریستف کلمب” براى اولین بار سواحل‌شرقى جزیره کوبا را کشف کرد. در آن زمان اقوام سرخ‌پوست تاینو و سیونه به در کوبا سکنى داشتند که تعداد آنها به یک میلیون نفر مى‌رسید. در سال ۱۵۱۱، کوبا مستعمره اسپانیا شد. تعداد زیادی از بردگان آفریقایی توسط اسپانیائی ها به این کشور وارد شدند تا در مزارع نیشکر مشغول به کار شوند. کوبا برخلاف بیشتر کشورهای آمریکای لاتین مدت‌ها تحت سلطه اسپانیا باقی ماند. طی این سالها شورش های متعددی توسط مردم صورت پذیرفت که آخرین شورش منجر به جنگ اسپانیا و آمریکا شد و در نتیجه آن کوبا به استقلال سیاسی رسید.

اما سلطه سیصد ساله اسپانیا بر این سرزمین تأثیرات عمیقی بر مردم این منطقه داشت. در اواخر قرن نوزده “خوزه مارتی” شاعر و نویسنده معروف با اشعار و نوشته های خود به مبارزه با استعمار اسپانیا پرداخت. وی طی سال های تبعید و دور ماندن از وطن دست از مبارزه برنداشت و عاقبت در سال 1895در جنگ با نیروهای اسپانیائی کشته شد. “خوزه مارتی” همواره به عنوان یک شاعر وطن‌پرست و شهید راه استقلال کوبا مورد تجلیل قرار می‌گیرد.‌

در پانزدهم فوریه ۱۸۹۸ کشتى زره‌پوش لومین (متعلق به نیروى دریایى آمریکا) که وارد سواحل کوبا شده بود با تمام سرنشینانش در بندر هاوانا منفجر شد. همین امر بهانه‌اى براى دخالت آمریکا و آغاز جنگ کوتاه‌ مدت اسپانیا با آمریکا بود؛ تجهیزات جنگى اسپانیا در خلیج سانتیاگو منهدم شده و آمریکائیان در شانزدهم ژوئیه به هاوانا حمله کردند. سرانجام اسپانیا تسلیم شد و معاهدهٔ پاریس در دهم دسامبر ۱۸۹۸ میان طرفین جنگ منعقد شد. در این قرارداد کوبا و همچنین فیلیپین، پورتوریکو و گوام به آمریکا واگذار شدند. پس از خروج اسپانیائی ها، کوبا تا سه سال بوسیله فرمانداران آمریکایى (و به کمک سرمایه‌داران داخلی) اداره مى‌شد، قانون اساسى جدید که در سال ۱۹۰۳ به تصویب رسید به درخواست دولت آمریکا، متضمن ماده‌اى بود که به واشنگتن حق مى‌داد براى تضمین جان و مال اتباع آمریکایی، در امور کوبا دخالت کند. همچنین برطبق این قانون آمریکا داراى امتیازات دیگرى از جمله دارا بودن پایگاه دریایى گوانتانامو نیز مى‌شد. به این ترتیب اشغال نظامى کوبا از سوى آمریکا گسترش یافت و مزارع، پالایشگاه‌ها، راه‌هاى آهن و کارخانجات بدست سرمایه‌داران آمریکایى افتاد.

طى سه دههٔ اول قرن بیستم تفنگداران دریایى آمریکا بارها به بهانهٔ دفاع از جان و مال آمریکایى‌هاى مقیم کوبا، در امور این کشور مداخله کردند و این خود شورش‌هاى مردم بر ضددولت دست نشانده را دامن می زد.

از سال ۱۹۲۵کوبا استقلال بیشتری از آمریکا بدست آورد. تا آن زمان رؤساى جمهور این کشور تحت نظر مستقیم واشنگتن عمل مى‌کردند. در سال ۱۹۲۵ “ماکادو” به ریاست جمهورى کشورى که تمام خاکش در اختیار مؤسسات آمریکایى و مردمش گرسنه و بعضى بیکار بودند، رسید. شیوه‌هاى حکومتى وى بر محور دیکتاتورى و فساد استوار بود. در آن دوران‌ در کوبا پس از برداشت محصول، در فصل بیکارى گرسنگى بیداد مى‌کرد و رواج فساد و قمار در تمام کشور به چشم مى‌خورد. “ماکادو” با ترور ، ایجاد وحشت ، شکنجه و اعدام حکومت کرده و پیاپى از آمریکا وام دریافت مى‌ کرد.

در دهه‌هاى دوم و سوم قرن بیستم عرضهٔ فراوان شکر و سایر فرآورده‌هاى آن از سوى آمریکا در بازارهاى جهانى عواقب زیانبارى براى صادرات شکر کوبا پیش آورد. وام‌هاى آمریکا نیز نتوانست ورشکستگى کوبا را جبران کند. در دورهٔ حکومت “ماکادو”، کوبایى‌ها از شیوه حکومت استبدادى خسته شده و انجمن‌هاى سرّى را در هاوانا احیاء کردند و کمیته‌هاى پناهندگان کوبایى در میامى ظاهر شدند. افسران جوان به صف ناراضیان پیوستند و دانشجویان هاوانا به تظاهرات پرداختند تا بالاخره فشار مقامات ارتش موجب شد که “ماکادو” در اوت ۱۹۳۳ به جزایر برموادا فرار کند.

در دوازدهم اوت “کارلوس مانوئل دوسیرس” به ریاست جمهورى رسید. در همین دوران حزبى از طبقه متوسط کوبا بنام ABC تشکیل شد که داراى فعالیت‌هاى مخفى و زیرزمینى بود. در سال ۱۹۳۴ “روزولت” رئیس جمهور وقت آمریکا دوره جدیدى را در روابط آمریکا و کوبا گشود. وى مداخله مستقیم در امور کوبا را کنار گذاشت. او واردات شکر از کوبا را افزایش و مقررات گمرکى را به نفع کوبا تغییر داد. از این پس نفوذ “باتیستا” در اداره امور بیشتر شد. در آن زمان یکى از مشکلات کوبا کمبود کارگر در فصل برداشت نیشکر و بیکارى فراوان در فصل‌هاى دیگر بود. در انتخابات ریاست جمهورى سال ۱۹۴۰ یکى از نامزدها “باتیستا” بود که به پیروزى دست یافت او در پایان حکومتش در سال ۱۹۴۴ از قدرت کناره گرفت و به فلوریدا رفت ولى کمى بعد مجدداً به کوبا بازگشت و دوباره بر امور کشور مسلط شد. در این زمان “پریوسوکاراس” رئیس جمهور بود.

“باتیستا” در سال ۱۹۵۲ قبل از انتخابات کودتا کرد و بطور مطلق قدرت را در کشور به دست گرفت. در دوران حکومت وی، چهار سازمان در مبارزات آزادى‌خواهانه فعالیت مى‌کردند. این سازمان‌ها عبارت بودند از: سرویس اطلاعات نظامی، دفتر سرکوب فعالیت‌هاى کمونیستی، پلیس مخفى و پلیس ملی. “باتیستا” در تمام دوران حکومتش سعى مى‌کرد با ایجاد ثبات، خللى در کار کشتزارهاى بزرگ نیشکر و دیگر مؤسسات آمریکایى پیش نیاید. سرتاسر کوبا پر از فساد جنسی، قمار و انحرافات اخلاقى بود. شورشیان کم‌کم با استفاده تبلیغاتی از این همه فساد، قدرت گرفته و شروع به نبردهاى بزرگترى کردند.

مهمترین رهبران شورشیان “فیدل کاسترو”، “ارنستو چه گوارا” ، “رائول کاسترو” (برادر فیدل)،” اسکا آنکاد” ، “خوزه سوارز” و “کامیلو” بودند. در دوم دسامبر سال ۱۹۵۶ “کاسترو” مخفیانه با یک گروه چریکى وارد کوبا شد. در اولین برخورد مسلحانه به غیر از ۱۲ نفر، بقیه افراد گروه دستگیر یا کشته شدند. “فیدل کاسترو” قواى خود را در کوه‌‌هاى مائسترا مستقر ساخت و آنجا را به مرکز حملات خود تبدیل کرد.

در روز اول ژانویه 1959″فیدل کاسترو” وارد هاوانا شد و مورد استقبال صدها هزار تن از مردم قرار گرفت. در شانزدهم فوریه همان سال نخست‌وزیر شد و مقام ریاست جمهورى از بین رفت. در ابتدای انقلاب کوبا “ارنستو چه گوارا” یکی از مقامات اصلی دولت کوبا، سفیر ، رئیس بانک مرکزی و وزیر صنایع کوبا بود. “چه گوارا” علاقه ای به پشت میزنشینی و فرمان دادن نداشت.

در سال 1965 میلادی، “چه گوارا” به اتفاق تعدادی داوطلب کوبایی، کوبا را برای گسترش انقلاب ترک کرد. او ابتدا به کنگو رفت و در آنجا با “لوران دزیره کابیلا” آشنا شد اما “کابیلا” چندان اعتماد او را جلب نکرد. “چه گوارا” سپس به بولیوی رفت و علیه دیکتاتوری وقت بولیوی دست به یک جنگ چریکی زد.

در آنجا در اثر توطئه سازمان سیا توسط نیروهای ارتش بولیوی اسیر شد و به دستور سازمان سیا پس از تحمل شکنجه های فراوان که حتی گفته می شود دست چپ او را قطع کردند (زیرا عکس هایی که از جسد وی تهیه شده از زاویه ای گرفته شده اند که دست چپش غیر قابل مشاهده است)، کشته شد. به این ترتیب ، در روز 8 اکتبر سال 1967 میلادی “ارنستو رافائل دولا سرنا” معروف به “چه گوارا ” انقلابی مشهور، با توطئه سازمان سیا توسط نیرو های ارتش بولیوی اسیر و روز بعد به شیوه ای وحشیانه و غیر انسانی به قتل رسید.

“ارنستو” علی رغم داشتن خانواده و زندگی مرفه با مشاهده فقر و فلاکت مردم منطقه آمریکای لاتین به داشتن یک زندگی راحت و مرفه پشت کرد و زندگی خود را وقف تلاش برای تغییر زندگی مردمی که دربند دیکتاتوری بودند، کرد. مردم او را فقط «چه» یا «ال چه» می نامیدند.

به این ترتیب “فیدل کاسترو” از آن زمان تا سال 2008 رهبرى کوبا را بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۰ با مسافرت آقاى میکویان معاون نخست‌وزیر شوروی سابق به کوبا، اولین قرارداد شکر بین این دو کشور به امضاء رسید و در همان سال روابط سیاسى آنها برقرار شد. متعاقب آن “کاسترو” تمامى اموال شرکت‌هاى آمریکایى و انگلیسى را ملى اعلام کرد. “کاسترو” در فوریه سال ۱۹۵۹ به این مسئله اشاره کرد که ما کمونیست نیستیم و نمى‌خواهیم قرارداد خود را با آمریکا در مورد پایگاه دریایى لغو کنیم و سرمایه‌هاى خارجى را ملى نخواهیم کرد. با این وجود، “کاسترو” در سال ۱۹۶۱ رسماً اعلام کرد که به کمونیسم گرایش داشته و درصدد ایجاد یک مدینه فاضله (Perfect Society) مى‌باشد. اهم اقدامات “کاسترو” عبارتند از: لغو مالکیت خصوصی، ملى کردن اموال و سرمایه‌هاى شرکت‌هاى خارجی و تدوین برنامه اقتصادى بر مبناى مارکسیسم لنینیسم.

فیلتر شهرها:

فیلتر دسته:

فیلتر درجه هتل:

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *